من و یاسی

آلبومی که این روزها دوست دارم مدام هدیه بدهم

2011-10-31T01:47:00.000-07:00

2011-10-28T05:00:00.000-07:00

مثال لذت مستی میان چشم نشستی طریق فهم ببستی چه آفتی چه بلایی

2011-10-22T12:12:00.000-07:00

رها 4 . خروس زری پیرهن پری

2011-10-21T06:57:00.000-07:00

امروز صبح حوالی 10 کوچولو ها هر کدوم به بازی ای مشغول بودن

توی اتاقی که آفتاب خودشو پهن کرده بود روی زمین ، بلندگوها رو تنظیم کردم و لپ تاپ رو بهش وصل کردم . خروس زری پیرهن پری رو گذاشتم و دراز کشیدم روی زمین . حالم شبیه ماهیگیری بود که طعمه رو زده به سرقلاب و لم داده توی آفتاب منتظر تا ماهی ها تشریف بیارن

بعد از چند دقیقه از توی حال یکی یکی تشریف فرما شدن به اتاق . هیچ کس سوالی نمی پرسید و حرفی نمی زد . خیلی آروم با اسباب بازی اش وارد می شد و یه گوشه ی اتاق می نشست به بازی

6،7 دقیقه گذشت . حدود 5 بچه که به طور تکی و متمرکز بازی می کردن ، جا به جا نشسته بودن . یکهو باران سرشو بلند کرد و با هیجان گفت:روباه می خواد بخورتش!!

حورا با چشمی نگران به من نگاه کرد .

گفتم : فکر کنم همین طور باشه . باید ببینیم چی پیش می یاد .

سبا گفت طرقه و گربه کین ؟ حورا پرسید ، بعد باران و حسنی ... سوال ها یکی یکی ریخت بیرون . ناگهان روباهه آواز سوزناک معروفشو شروع کرد . اوضاع سوزناک شد . تا این که خروس خوند و روباه چنگ انداخت که بگیرتش و گربه و طرقه از راه رسیدن و ... حسنی گفت می تونیم وقتی آهنگ می گذره توپ پلاستیکی ها رو برای همدیگه بندازیم تا وقتی که آهنگ تموم بشه . پرتاب توپ شروع شد . سعی کردم رعایت ریتم رو در این پرتاب یادشون بدم . توپ ها رو با ریتم می انداختیم توی سبد . نگران بازی ها ی حرکتی بچه های سه و چهارساله ام و مدام سعی می کنم اون ها رو به فضاهای حرکتی وارد کنم . همچنین درک ریتم ، که موضوع مهمی یه در این سن

پرتاب می کردیم وگوش هامون قصه رو دنبال می کرد . خروس زری خیلی اعصاب بچه ها رو خورد می کرد . همون طور که اعصاب من رو در کودکی . حماقتش ناباورانه بود برام . اما الان می بینم که چقدر واقعی یه

برام جالب بود که تجربه های صوتی شون رونگاه کنم . به این قصه توجه خوبی نشون دادن . و شروع غیر مستقیم ماجرا به نظرم طبیعی تر از شروع مستقیم بود

این اولین تجربه های قصه های صوتی در رهاست برای من . فکر می کنم حتی برای همه . قصه های صوتی امتیاز های زیادی دارن که مهمترینشون کمک به خیال پردازی و تصویرسازی یه . نمی دونم . شاید قصه ی صوتی ضبط کردن شروع کنم

شب 20 مهرماه . ما ، خیابان ولیعصر

2011-10-14T09:32:00.001-07:00

پاییز ، پاییز ، زیبا و دل انگیز

2011-10-12T02:33:00.000-07:00

امروز صبح در راه فکر می کردم که چطوره سه تارخاله نامیه رو قرض بگیرم و سر صبحانه بی مقدمه ساز بزنم
کمی دیر رسیدم و بچه ها گرم صبحانه بودن و غرق در داستانی که عمو حسن براشون می خوند . پس عمو هم فکر مشابهی داشت

نامیه سه تارش را قرض داد و من ساز زدم
امروز همین طور در کنج های دنج رها نشستم و ساز زدم و هر از گاهی یک یا چند نفر دورم می نشستن و سعی می کردن با ساز و آواز رابطه برقرار کنند
درود بر شما خانم حکیم الهی که به نظر می رسه آهنگ های سی دی "این گوشه تا اون گوشه" از پر طرفدارترین هاست برای بچه ها

امیرمهدی بسیار از ساز استقبال می کنه و مطابق انتظارم اولین چیزهایی که نظرش رو جلب می کنن ، مکانیزم ساز و طریقه ی دست گرفتنشه
از سیم ها می پرسه . از این که کدوم از کدوم کلفت تره . سعی می کنیم راجع به این که کدوم نت می تونه پدربزرگشون باشه و کدومشون مامان ، بابا ، یا بچه نت با هم صحبت می کنیم . متین و علی گویا رایزنی می کنند با خاله نامیه و به ما می پیوندن
متین بیشتر درگیر متن می شه و علی درگیر ریتم . کار هر دوشون خیلی خوب بود به نظر من

چقدر تفاوت های فردی بچه ها عجیب و جدی ین
احسان ا مدت کوتاهی نشست و رفت . حس کردم با این که موسیقی براش مهم اه ولی عرصه ی یادگیری اش تنگه یا به قول عمو حسن دیگران تمرکزشو بهم می زنن

روز خوش صدایی بود امروز . بچه های کوچکتر مرتب می خواستند که یه بار دیگه اولشو بزن
حالا دیگه کمابیش همه می تونن بگن
پاییز
پاییز
زیبا و دل انگیز

رها 3 . سفر درون شهری . موزه ی صبا

2011-10-05T22:58:00.000-07:00

به پیشنهاد خاله مریم بچه ها رو به سفر درون شهری و بازدید از نمایشگاه آثار حجمی ناصر گیو می بریم
در مسیر رفت همراهشون نیستم و قراره که توی موزه بهشون بپیوندم
گویا مسیر رفت پر از هیجان اتوبوس سواری های متعدد و پول خرد کردن های بچه ها و آقای راننده بوده
از پدر و مادر ها خواسته بودیم که هر بچه 2000 تومن پول همراه خودش بیاره و متوجه شدیم که تقریبا هیچ کدومشون درک درستی از پول ندارن و بازی شیرین تر شد
پول ها به آبی و قرمز توی ذهنشون دسته بندی شده بود . یکی شون به آقای راننده ی اتوبوس گفته بود :آقای راننده ، من پول قرمز ندارم ولی چون پولم آبی یه ، خیلی زیاد ( ژیاد ) بار می تونم سوار (شوار) اتوبوس بشم
:)
راننده ی اتوبوس واقعا قابل تقدیر بوده و با صبوری با هر کدوم از بچه ها برخورد کرده و پول هاشونو خرد کرده بود
تا بالاخره از یک راه دور به موزه رسیدن

من توی موزه بودم و وقتی رسیدن از دیدن من بسیار شوکه شدن
قبلا هم به این موضوع بر خورده بودم که دیدار های خارج از فضای آموزشی بچه ها چقدر با دیدارهای داخلی شون فرق داره . همه روی سر و کول من بودن و می خواستن بغلم کنن و باهام دست بدن و سوال هایی ازین دست که : خاله ، این جا مال تو اه ؟ یا این که همه ی این مجسمه ها رو تو ساختی ؟
بچه هایی که صبح ها به زور سلام و علیک می کنن و حتی کلاس کوچولویی هم می گذارن

برخوردشون با مجسمه ها نکته ی شگفت انگیز بعدی بود . مجسمه های مدرن سنگ و فلز
مهم ترین نکته ی مجسمه ها ، سوراخ بود . مجسمه ای که سوراخ داشت خیلی جالب می شد . به ویژه اگه می تونستی دستتو از توی سوراخ رد کنی
براشون توضیح دادیم که به مجسمه ها دست نزنن و آثار هنری ارزشمندن و این حرف ها . تلاششون قابل تقدیر بود ولی هر از گاهی یه لمسی می کردن و ذوق می کردن . سوراخ ها و نوک تیزی های مجسمه ها دل و دینشونو می برد
آقای مسئول یه جا تذکر جدی بهشون داد که بچه ها جا خوردن ولی برخوردشون جالب بود . پسر کوچولو به آقای مسئول می گفت : شما به ما گفتین که به مجسمه دست نزنیم چون ممکنه دستمون زخمی بشه . نه ؟
:)

بخش پایانی موزه گردی مون نقاشی بود . کاغذ ها پخش شد و بچه ها روی زمین ولو شدن و مجسمه ها رو کشیدن . ذوق انگیز بود

احسان تلاش کرد عکس گیو رو هم کنار نقاشی اش بکشه و در نهایت با خط خرچنگ قورباغه اش توی دفتر نظرخواهی نوشت : خیلی خوب بود . ممنونم . احسان

باز سوار اتوبوس شدیم و در مسیر طولانی اتوبوس های زرد و سبز و نارنجی و باجه تلفن ها رو شمردیم تا به رها رسیدیم

رها 2. بالکن . پارسا

2011-10-02T04:32:00.000-07:00

بالکن جای نا امنی برای بچه هاست . شوق آویزون شدن به میله ها و نگاه کردن به پایین ... امروز دو پسرک 5 ساله و یک دختر کوچولوی سه ساله بعد از ساعت 1 هنوز در رها مانده اند تا والدینشان از گرد راه برسند

من در اتاقی متنی می نویسم . سخت تلاش می کنم تمرکز کنم . بارها پسرک ها از راه می رسند و با حالت ویژه ای در چهره و صدا در خواست می کنند که دزد یا پلیس یا پارتیزان شوم
از چهره شون خنده ام می گیره . لپ ها گل انداخته است و منو وادار می کنه که یه دزد یا پارتیزان بی عرضه بشم و روی زمین غلت بزنم و گانگستر بازی در بیارم

دخترک سخت مشغول خمیربازی است . نازنین دختر کوچولوی 3 ساله ای که آرومه و دوست داره کسی مزاحم کارش نشه

دوبار بدون اجازه به بالکن سر می زنند و هر بار با مذاکره ی طولانی برشان می گردانم . مستاصل ام . از شیطنتشون لذت می برم و دلم نمی خواد تحکم کنم ولی بالکن ...

بار دوم که از بالکن برمی گردیم ، دیگه به طور جدی با پارسا و معین می نشینیم به مذاکره
معین : آخه چرا نباید بریم اون تو؟
من : ببین عزیزم ، نرده ها نا امن اند و من نمی تونم هر بار منتظر شما دوتا بایستم تا سری به بالکن بزنید و برگردید
پارسا : من یه چیز بگم ؟ آدما ، فقط برای این که هوا بخورن باید برن توی بالکن
من : نه جانم . ما برای هواخوردن راه های دیگه ای هم داریم
پارسا : پس من یه چیز بگم ؟ (برق نگاه سیاستمدارش دنبال یه راه کاری می گرده که طرفین رو راضی نگه داره ) آدما ، وقتی دلشون می خواد هوا بخورن می تونن برن دم پنجره ها
من ( با غرور و امید ) : بله همین طوره :)
پارسا : من بگم خاله ؟ ما، خب؟ نباید بریم طرف نرده ها . می دونی چرا ؟ چون... ما بچه ها که از نرده ها آویزون می شیم ، چون دلمون می خواد پرواز کنیم ، اون وقت یه وقت از اون بالاها می افتیم پایین . ولی ما نباید که بپریم . می دونی چرا ؟ چون ما که پر نداریم
وقتی کفش پرواز پوشیدیم دیگه می تونیم بپریم
:)
!!

رها . معین 1

2011-09-29T01:24:00.000-07:00

معین 4 ساله در دومین روز همکاری اش با خاله یاسمن توی کارگاه ، تکنیک هایی سیاستمدارانه برای ارتباط پیش گرفته . به خوبی می دونه که خاله یاسمن آدم مهمی برای رسیدن به بخشی از مقاصد و رویاهاشه . و به خوبی حس کرده که باید این آدم رو راضی نگه داشت هر چند جلب رضایتش آسون نیست
دیروز نیم ساعتی با هم تنها بودیم . معین اسب می ساخت و من قفسه ی دیواری . آواز می خوندم . زیر چشمی نگاه می کرد . گاهی عامدانه مدت طولانی ای بی هدف چکش می کوبید که ببینه من چیزی می گم یا نه
:)
در حین کار شروع کردم به قصه گفتن . راجع به اسبی که از دورها اومده بود . پوزه اش چنین بود و یالش چنان .اسب رسیده بود به کارگاه ما و می خواست که ما بهترش کنیم . سرو دمشو سامون بدیم و خلاصه مناسبش کنیم

نگاه هاش خیلی می چسبید . انگار که یه وسیله ، یه ابزار رسیدن به هدف ، ناگهان شروع کرده به حرف زدن . و از قضا قصه ای که روایت می کنه به اسب اون مربوطه

یکی دو جا از دستش در رفت و اظهار نظر کرد ... بعد مشغول چکش کوبیدن شد

این پسر بچه ی چهار ساله غوغایی است . مامانش کمی زود اومد دنبالش . هنوز می خواست میخ های بیشتری بکوبه ولی وقت به اتمام رسیده بود . بهش گفتم باید هر کس وسایلشو جمع کنه . گفت مامانم اومده . به آرومی گفتم منتظر ت می مونن . چوب هاشو به سرعت گذاشت توی قفسه ها . ازش تشکر کردم . در کارگاهو محکم کوبید به هم و رفت
:)

Hundertwasser

2011-09-14T01:41:00.000-07:00

برای پونه ... به یاد پدربزرگ

2011-08-21T12:10:00.000-07:00

"
آسمان شیراز به رنگ های گوناگون در می آید ، از نیلی سیر تا لاجوردی روشن ، کبود شفاف و آبی کم رنگ . ستاره های این آسمان همان ستاره های آسمان دیگرند. ولی در این دیار فروغ و دلبری دیگری دارند . زهره ی شیراز همان زهره تابنده ی همه ی آسمان هاست ، لیکن در افق این شهر به الماس درخشنده ی درشتی می ماند که از گلوی عروسی پرنیان پوش آویخته است و نظیرش را در کارگاه هیچ نقاش و در جواهر خانه ی هیچ سلطان نمی توان یافت . زهره شیراز آفتابی است که از مغرب طلوع می کند . آب و هوای شیراز گل می پرورد ، سرو آزاد می رویاند، گردو را در کنار لیمو می نشاند ،یاس و نسترن را بر اندام نار و نارون می پیچد، بادام بن را در بهمن ماه به شکوفه می کشد و ، از همه ی این ها بالاتر ، آتش زبانه کش ذوق را دامن می زند و در خاطرها شعر تر می انگیزد

"

این مرد به جانم آتش می زند . کاش فقط بخش کوچکی از امتداد حیات حرفه ای اش باشم

رفیق اعلی

2011-08-18T10:14:00.000-07:00

دلم برای اتاقت ، گیتارت با سیم های خاک گرفته اش ، شمع های نیم سوخته ی جا به جای اتاق ، صدای خش دار پر امیدمون ، خنده هامون ،گریه هامون ... صدای خانومی که انگار فقط برای من و تو راخمانینوف می خوند و بعد از رفتنت هیچ وقت آهنگ اش رو پیدا نکردم و نکردی
دلم برای طنین صدای گیلمور و واترزی که با تو شناختم ، نقاشی هایی که با تو کشیدم ، کله ی تراشیده ات و شکوه درونش ، بی تابی ات در دنیایی که برات تنگ بوده همیشه

برای تو ، برای تو ، برای یاسی کنار تو
چقدر تنگ اه رفیق اعلی

دریغ ... که ما بی هیچ تعارفی از کنار هم رفتیم ... رفتیم

ای کلاس های دبیرستانی ، دل تنگتونم سخت

2011-08-04T03:36:00.000-07:00

تجربه ی سال گذشته ی آموزش هنر در یک مدرسه ی غیر انتفاعی تازه تاسیس در منطقه ی ظفر تجربه ی بسیار خوبی بود
مقایسه ی تطبیقی ساده ای بود برای من . همیشه به هزار شکل شنیده بودم که بعد از سال ها آموزگاری در فرزانگان ، تجربه یک مدرسه ی دیگر خیلی سخت خواهد بود . همه ی حرف ها بیشتر به بی انگیزگی اشاره می کرد . مقایسه ی انگیزه ی بالای دانش آموزان سمپاد با سایر مدارس

قصدم پرداختن به سمپاد نیست . حرف هایی دارم در این باره اما در حال حاضر دلم می خواد از تجربه ی نابم با اول دبیرستانی های مدرسه ی فیض تعریف کنم

کلاس ها از تابستان پارسال شروع شدند . 4 کلاس 25 نفری یک مدرسه ی تک پایه ای
جلسات اول خوب برگزار شد و هر چه پیشتر رفتیم ، روند شگفت انگیز شد . بی انگیزه ها انگیزه مند شدند و بچه ها به سخن آمدند
تقریبا در ماه دوم سال می تونم بگم که بیش از 80 در صد با کلاس همراه بودند
با سوالاتشون از من بیشتر و بیشتر می خواستند و من را به مطالعه ی بیشتر وا می داشتند

ترکیب دانش آموزان قوی و ضعیف ، یا مشتاق و کم انگیزه ، کلاس ها را دارای اختلاف پتانسیل و سرزنده نگه می داشت . به وضوح مشهود بود که حضور چند نفر از بچه ها چقدر در روند کلاس و روحیه ی سایرین تعیین کننده است

مبحث " وطن " در کلاس ها شور تازه ای به پا کرد . بچه هایی بودند که تجربه ی زندگی در سرزمین های دیگه داشتند و حضورشون ماهیت بحث را تغییر می داد

پرداختن به نقد هنری موضوع مورد علاقه ی بچه ها بود . به وضوح حس می کنم در این کار پیشرفت کردند

و نکته ی مهم دیگه این که اخلاق عمومی بالایی داشتند . با ساره در این باره زیاد حرف می زنیم ولی هنوز نمی تونم بطور خیلی واضحی بگم که منظور از این اخلاق عمومی بالا و حدودا یکسان چیه و آیا بهتره که وجود داشته باشه یا نه؟

دلم براشون تنگ شده امروز ... زیاد

ولنگار

2011-07-30T12:34:00.000-07:00

تا به حال این طور درگیر کلمه ی "ولنگار" نشده بودم
ولنگاری روانی ، تصمیم گیری هایی بدون جهت گیری ، ساده و بی هدف

نگرانم
که گاهی برخوردم در مواجهه با مسائل دوستان جوانم "ولنگارانه " بوده باشه

سپاس

2011-07-29T11:46:00.000-07:00

سلام و ارادت خالص من نثار آدم های نازنینی که بهم چیزی یاد می دهند که لذت بخش ، شگفت انگیز و امنیت آفرین اه برام
سپاس فراوان امروزم نثار تو یلدای خوب فروتن عمیق ... این سه ماه در آموزگاری بهترین و در دوستی بسیار عزیز و همدل بودی برای من .. شجاعت می کنم و می نویسم برای ما ... امیدوارم بدونی و آرامش به زندگی خودت هم جاری بشه

باز

2011-06-27T20:22:00.000-07:00

دل تنگی بی سابقه ای منو به این جا کشوند . چقدر نیاز داشتم توی یک صفحه بنویسم
حالا که دیگه حتی نمی دونم چطورم ، یه احوالی از خودم بپرسم و دست نوازشی

دیروز فرزانه صفحه ی پرنده ها رو راه انداخت و پرنده هایی با شکل ها و رنگ ها ی متنوع سرازیر شدن به زندگی مون . نمی تونم از این حس تازه یاد نکنم

دارم می رم که برای اولین بار بچه های "رها " رو ببینم . آیا بخشی از زندگی ام خواهند شد؟

بچه های عزیز ما

2011-04-02T06:47:00.000-07:00

کاش رودخونه رو درست کنن

کاش

قوی باشن

ایمانشون رو به خوبی آدم ها حفظ کنن

کاش ترس توی چشم هاشون به خشم تبدیل نشه

کاش بغض توی گلوشون جاری شه و بره ، بره به یه دنیای دیگه

و اون چه که می مونه به جای کینه ، امید به سازندگی باشه

دلم براشون خیلی خیلی ...تنگه

بچه های ما ، بچه های عزیز ما

آهای زمونه

2011-03-25T09:14:00.000-07:00

"بودنت هنوز مثل بارونه، تازه و خنک و ناز و آرومه، حتی الان از پشت این دیوار که ساختند تا دوستت نداشته باشم.

اتل و متل، بهار بیرونه، مرغابی تو باغش می‌خونه. باغ من سرده، همه‌ی گل‌هاش پژمرده دونه دونه.

بارون بارونه، بارون بارونه، ...

دلم تنگه، پرتقال من، گلپر سبز قلب زار من. منو ببخش، از برای تو هر چی که بخوای میارم.

اتل و متل، نازنین دل، زندگی خوبه و مهربونه. عطر و بوش همین غم و شادی کوچیک و بزرگ مونه.

آهای زمونه! آهای زمونه! این گردونه‌اتو کی داره می‌چرخونه...

بودنت هنوز مثل بارونه، مثل قدیما پاک و روونه. از پشت این دیوار بی‌رحمی که بین‌مونه.

هاچین و واچین، عسل شیرین، قصه‌مون هنوز ناتمومه. از این‌جا به بعد کی می‌دونه که چی سرنوشت‌مونه.

بارون بارونه، بارون بارونه، ..."

بم /25 بهمن / تپه دشت

2011-02-19T04:44:00.001-08:00

شمشیرها ، مبل و میز شدند و میزها خونه و ...این بار خونه ها رفتند توی یک تپه دشت زیبا جا گرفتند و آسیابی هم کنارشون نشست

ام البنین گفت این دشت رودخونه می خواد
مهدیه هیجان زده شد و تصمیم گرفتند رودخونه ای از کنار دشت رد کنند
با لیوان کوچیکی از اون سر حیاط آب می آوردند و می ریختند توی راه گلی و سنگی کنار تپه شون
وقتی برمی گشتند آب توی زمین فرو رفته بود
دم به دم می دویدم توی سالن تا به اینترنت برسم و خبری بگیرم

برمی گشتم
نمی دونستند چه کنند که رودخونه پر آب بمونه
شهریار و سمانه از تلاش بچه ها فیلم و عکس می گرفتند . ماجرا کاملا جدی بود
مهدیه پیشنهاد کرد زیر خاک سنگ بذاریم
سنگ ریزه ریختند و باز لیوان لیوان آب
فرو می رفت

سرویس ها آمدند که بچه ها را ببرند
مهدیه گفت خاله یاسمن فردا درستش می کنیم
همدیگه رو بغل کردیم و با دلی پر از دلهره آمدم تهران

کاش رودخونه رو درست کرده باشند

after baluchistan

2011-02-07T20:06:00.000-08:00

وضوح ، کنتراست ، ساحل 270 درجه ، مرغ دریایی ، کوه های مریخی ، لباس بلوچی ، حس غوطه وری ، دشت ها ، بارون ، ابرهای قلمبه قلمبه ،همسفرها ، چند لحظه به من فرصت بدین
توی این شهرخاکستری هزار تا وظیفه و مسئولیت حریصانه انتظارمو می کشن

از روزگار تکرار نشدنی

2011-01-04T09:10:00.000-08:00

ما که از بد حادثه این جاییم ، ناباورانه به هم گیر کرده ایم
دلیل خیلی واقعی ای ما رو به هم ربط می ده
دیگه این صفورا برای من صفورای قدیمی نیست . از حالا می دونم که چه حس های نابی رو قراره سال ها با هم مزه کنیم
چه گریه ها و چه شوق های بی امانی رو
سارا ، سحر ، صفورا ، هدی ، علی ... معجزه است این شب ها

حکایت

2010-12-28T00:37:00.000-08:00

حرف های زیادی هست برای در میون گذاشتن
حرف های ساده و پیچیده ،کوچیک اما دست و پاگیر و حرف های مهم و بزرگ حتی
نمی دونم چرا نمی نویسم که این روزها چقدر تغییر می کنه حالم
با خوردن یه نارنگی شیرین آبدار ناگهان شادی توی دلم می پاشه و بعد...در کسری از ثانیه می تونم یه خبر بشنوم و روحیه به قهقرا بره

شعر حفظ کردن هفتگی بهم امید می ده . دیگه زیاد از خودم نمی پرسم :که چی ؟ این شعرم حفظ کردی چه تغییری توی دنیای پر آشوبت پیش می یاد؟

می خونمشون ...بارها و بارها . متوجهم که دیرتر حفظ می شم .خیلی دیرتر از گذشته های نه چندان دور ..اما به همین گذر عمر هم با لبخند نگاه می کنم . گذشته و بد هم نگذشته

می خونم و می گذارم شیرینی اش به دلم بشینه . با که چی ها ی پیاپی شیره ی جانشو نمی گیرم و سعی می کنم نا امیدی دوستانم از هر فرآیند جمعی و فردی ای دامن ام و کمتر بگیره

به آرومی پیانو یاد می گیرم . یک ماهی می شه . این بار بدون هیچ توقعی از نوازندگی ...فقط یادگیری اش برام لذت بخشه
جدا چقدر این بار و این ساز و نگاه من به نوازندگی اش فرق داره با همیشه

روز تولد 30 سالگی ام در غم ناباورانه ای دست و پا می زدم . تصمیم گرفتم سه تار بخرم و تا سه سال بعد نرم و روون و عالی سه تار بزنم

چه تصمیم غریبی یه این تصمیم در روزگار فعلی ام
حالا 34 سالمه و دو ساله که دیگه چندان سه تار نمی زنم .نه این که دوستش ندارم ،نه ...فقط حس می کنم اون چهار حرفی همیشگی ، اون عالی ، نذاشت که باهاش روون باشم و من به روون بودن و صمیمی بودن این ساز بیشتر احتیاج داشتم تا اون نوازنده ی عالی نواز دل انگیزی که استادم می خواست باشم
استاد شگفت زده از پیشرفت هر روزه ام مدام می گفت : یاسی تو عالی می شی
و من باز بچه شدم . باز افتادم توی حس رقابت ده سالگی خودم با خودم و دیگه ...تموم شد

اما این بار انگار شکوهی نیست . سال هاست می دونم برای آموزگار موسیقی بچه ها بودن باید قدری پیانو بدونم و تصمیم دارم قدری با این ساز آشنا بشم

در قدری دونستن چه رهایی عجیبی یه

این ها بخشی از آرامش بخش های روزها و شب هام اه
از نا آرومی ها هم باید حرفی به میون آورد؟
یا دیگه بد نیست سکوت کنیم؟

جا خالی

2010-12-06T08:12:00.000-08:00

این داستان بسیار قدیمی یه ولی هر بار از یادآوری اش می خندم

پسر خاله ام از بازی استقلال-پرسپولیس برگشته بود با دهان باز . معتقد بود که شعارها خیلی خلاقانه و خیلی بی ادبانه است و وقتی همه با هم به زبان می یارن دلهره و شور خاصی می ده

کنجکاو شده بودم ببینم چی بوده این شعارها . خواهش کردم بگه چه خبر بوده . مدتی فکر کرد و دید هیچی نمی تونه بگه .گفتم تو کل شعار و بگو اون قسمتایی که نمی تونی رو جا خالی بذار من خودم با کلمات مناسب پر می کنم

گفت اول بازی این طوری بود که بازیکنای یه تیم می یومدن تو مثلا شیس رضایی از پرسپولیس . پرسپولیسیا همه بلند می شدن می گفتن : شیره .استقلالیا می گفتن : جاخالی

کلی خندیدم و گفتم بعدی لطفا

گفت یکی اش بود از همه با مزه تر . می گفتن : جا خالی جا خالی جا خالی یه جا خالی چرا جا خالی می کنی تو که جا خالی نبودی پس چرا جاااخالی شدی؟

:))

زین همرهان جوانم

2010-12-03T12:46:00.000-08:00

پناهی، ساره ، گلنوش ، سبا ، مهتاب ، محد ، مائده

همیشه دلم می خواست می تونستم از حس ام نسبت بهتون بنویسم . همیشه می دونستم که قادر نخواهم بود. حتی ذره ای ...حتی ذره ای

باید می نوشتم ، تا جانم تازه شود

باغ بهشت

2010-12-03T01:07:00.000-08:00

به باد فکر می کنم

باد شدید شوینده

امسال بیش از هر سال آلوده ایم

اصفهان خفه تر از تهران

دود غلیظی بر سرمان

به ابرو باد روی قله ی کرکس فکر می کنم ، کوه های پیدای درونم

سرسختانه به آغوش پاییز نرفتم

سه هفته ی پیاپی ...تعطیلی های ناخواسته

کلار و کرکس رو در دلم غورت می دهم . زنگ می زنم به آنا :بریم باغ رضوان؟

نجاری / شمشیر/بم

2010-11-16T08:10:00.000-08:00

/مثل بنز می دون به سمت کارگاه

خال ، شمشیر بسازیم؟ / بسازین

خاله می شه شمشیرمونو ببریم خونه؟ / بله . می شه

شمشیر ... می دونین شمشیر چقدر مهم اه تو زندگی یه پسر 9 ساله ؟ خیلی مهم اه

خال ، شمشیرامون خوووشگله؟

خوبه ، ولی چرا نوکش تیز نیست؟

خال ، اگه تیز کنیم می شه ببریمش خونه؟ / بله . می شه ببرین

خال ، اگه تو خونه تیزش کنیم باید بیاریمش انجمن؟

نگرانی تو چشاش دو دو می زد که نکنه اگه تیزش کنه مجبور شه برش گردونه انجمن

نه عزیزم می تونی خونه نگه اش داری

لبخند گشاد به پهنای همه ی صورت و موج توی چشم

خواننده ی خاص ، پداگوژیکی

2010-11-12T21:29:00.000-08:00

شاگردان کولونی به کالینا ایوانویچ اجازه می دادند که با آرامش پیر شود . کشاورزی ما مدت ها بود که یکپارچه به شره تعلق داشت و کالینا ایوانویچ فقط بعنوان انتقاد خورده گیرانه گاهی تلاش می کرد بینی پیر خود را به میان برخی درزهای کشاورزی داخل کند

در امور اقتصادی وضع کالینا ایوانویچ پیوسته بیش از پیش بوضع پادشاه انگلستان شباهت پیدا می کرد که سلطنت می کند اما حکومت نمی کند . ما همگی بعظمت او در امور اقتصادی اذعان داشتیم و در برابر اندرزهای او با احترام تعظیم می کردیم ، ولی کارها را بر طبق میل خود انجام می دادیم
این موضوع حتی باعث رنجیدگی او نمیشد ، زیرا او از خودخواهی دردناک فارغ بود و گذشته ازین اندرزهای خودش برای او از همه چیز گرامی تر بودند

و همیشه طرفدار تجملی قدیمی بود و بچه ها این تکیه کلام او را می دانستند : آقا درشکه ای شیک دارد ، ولی اسبش گرسنه است ، اما ارباب گاری ساده ای دارد ، ولی به اسبش آفرین

موشکلی نیییییس

2010-11-11T00:33:00.000-08:00

قیر ، قیف ، ابزار ، میز ، موشکلی نییییییییییییییییییییس

برنامه ریزی ، راه اندازی کارگاه ، چه عجله ای یه؟

صبر داشته باش ... آها ، شرمنده ها ، یادم رفت بگم این جا مغازه ها 12 تا 4 تعطیله ، حالا شوما عصر بیا ..طوری نیس

چوب داریم ولی حالش نیس الان ببریم .چرا نمی رین از یه جای دیگه بگیرین؟ چوب همه جا هس

من تعجب می کنم یاسی ! توچطور از راه دور میز سفارش می دی ؟ اصلا حتی راستش از دستت عصبانی شدم . گفتم این یاسی چی فکر کرده؟ ! چی؟

داستان خوانی ؟ خب این که همیشه این جا بوده ! چه ایده ای یه که می دی ؟ مسئله این اه که چطور باید اجراش کرد ؟ اگه راهی داری بیا وسط وگرنه چطور چنین حرفی می زنی ؟

برنامه..قانون..برنامه ، قانون

کمد ها و فرش ها از راه می رسن ... راه نفس باز می شه . شکر

الو؟ خانوم؟شما کجایی؟

توی راه فرودگاه

می خواستم بگم ابزار رسید بم . بگم کجا بفرستن؟

بفرستین روی سر من لطفا

چیزی زیبا تر از رویا و چیزی شیرین تر از آرزو نیست

2010-11-09T12:20:00.000-08:00

بر روی 4500متر زمین ایستادیم

نخل ها و گیاهان خودرو ، تا کمر در گیاهان فرو رفتیم و دل به رویا سپردیم

این جا ساختمون بچه ها ، این طرف اسب ها ، این جا زمین های بازی ، گاوها ، خرگوش ها ، خواب گاه ها

باد ملایمی به روحم وزید

زمین 4500 متری که فقط 55 میلیون قیمت داره ، برای ما دست نیافتنی به نظر می رسه

اما چه خیال شیرینی

چیزی نگم ؟ تا کی ؟

2010-11-09T11:21:00.000-08:00

این شوخی کی تموم می شه ؟ کی کنار شومینه بشینیم ، پاهامو توی بغل بگیرم ، تو بخونی و احسان ساز بزنه ؟ دیگه داره از تحمل ام

خارج می شه . کاش دست کم از روزگارت می گفتی...حال ما رو که می بینی . سربالا گرفتیم ، بغض می خوریم و بندگی می کنیم

به من بگو با چه دلی هر روز به شاگردام شادی ببخشم ؟

آی ی ی ... چه دلتنگی تموم نشدنی ای

شب بم

2010-11-08T06:35:00.000-08:00

باز هم شب بم ، شگفتی شیوخ کنار هم

چه چالشی یه با این گروه کار کردن

چه بخش یاسی به این فضا مربوطه؟

با دیگران کار کردن ! راهی که سال هاست ازش شونه خالی کرده ام

یاران را چه شد؟

2010-10-30T10:01:00.000-07:00

ازاون شب های سنگین اه...شب هایی که با وجود این همه دوست تنهایی

با وجود این همه خونه ی آدم های عزیزت بی جایی

یکی از شب های دیوانه ی پاییزی برم می گذره امشب

به بحث و کافه و دوست و زیبایی احتیاج دارم . خنده و گریه ی خالص..حیف از این هوا اگه تنهایی خونه را انتخاب کنی

هوا دونفره ، سه نفره ، چهار نفره...هوا دوستانه است .پاییزانه ،سرخوشانه

هفته ی چهارم

2010-10-29T10:49:00.000-07:00

هفته ی چهارم نسبتا به کندی من گذشت

خانون حنا ( خوکچه ی هندی انجمن ) عضو تازه ی پرجنجالی بود

باید خوب مشاهده اش می کردیم چون فورا به قفس احتیاج داشت

قفس ای که باهاش از سفر اومده بود تنگ بود و باید به سرعت پس داده می شد

آشفته بودم. دلم می خواست رها تر می تونستم عمل کنم .از سحر کلافه خواستم برنامه رو بهم بزنه و منو از برنامه حذف کنه تا راحت تر با بچه ها به خوکچه بپردازیم

صبح با صفورا و بهادر و مریم و خوکچه و گروهی از پسرهای پنجم و یکی دوتا سوم و اول ، به باغچه رفتیم

خانوم حنا رو رها می کردیم (رها که چه عرض کنم!) ، یک چیزهایی سر راهش قرار می دادیم و دقت می کردیم ببینیم به کجا علاقمند تره

بعد از ظهر همین کار را با دختر کوچولو ها انجام دادیم و دست به کار ساخت قفس شدیم . بدنه ی قفس صندلی چوبی رنگی رنگی ای بود ( ناز و زیبا ) که با ورقه های مشبک فلزی و سیم به هم وصل اش کردیم

چقدر بچه ها جذب این کار شده بودند ...همه می خواستند در ساخت قفس خانوم حنا شرکت کنند

اما اوضاع به لحاظ نظم کمی آشفته بود

صبح با دو سه نفر از بچه ها قدری سازدهنی وآواز تمرین کردیم . نتیجه باز رضایت بخش بود اما باز هم نظم فضا رو به هم ریخته بودیم

آخرین قسمت متشنج روز بازی گروهی صدا سازی ای بود که هفته ی گذشته با پسربچه ها بازی کرده بودیم و این بار دخترکان شرکت می کردند

بازی بسیار پر سر و صدا و پر حادثه بود ، 4 لیوان شکست و باز هم نظم فضا و این بار نظم زمانی روزهم به هم ریخته شد

نتیجه ی بازی از نظر من معمولی رو به ضعیف بود اما بهادر می گفت که خوب بوده .من حدس می زنم قصدش روحیه دادن به جمع بود

به هر حال بچه ها کمی شادی کردند اما منسجم نبودیم

پایان روز به معذرت خواهی از سحر به اتمام رسید و شب پر از خنده شدیم

روز دوم به تغییرات فضا های داخلی گذشت

من و مریم مدتی دیوار طبقه ی دوم رنگ کردیم و به تعداد دخترهای پنجم میز و صندلی چیدیم و راهروی طبقه ی دوم برای مشق نویسی آماده ی بهره برداری شد

بعد از ظهر روز دوم کمی از سارا چهار جنبه ی رشد یاد گرفتم که باعث خوش حالی بود

و مثل همیشه دوان دوان رفتیم که به تاکسی های کرمان برسیم و در راه کلی بحث های جالب آموزشی و اجتماعی شد که مهمترین اش برای من در باب " جنسیت " بود

خانواده ی ما

2010-10-29T09:19:00.000-07:00

دو هفته ی گذشته پر از اضطراب و ماجرا گذشت . در محیط تازه ام همه چیز بحرانی است ، همه چیز

سحر عزیز هر روز با فشار تمام برنامه ریزی می کنه و ما به هم اش می زنیم

بهانه این اه که امروز شرایط خیلی بحرانی بود

دو هفته است که ننوشته ام

فشار های مالی ، تربیتی ، درمانی ...فشار آشکار نبودن سبک و جایگاه

همه روزی هزار بار از خودمون می پرسیم :جای من کجاست در این بازی؟

چند روزی می شه اما که خیلی امیدوارم . حس می کنم به تقدیر تسلیم شده ام و خودمو مرکز این بازی نمی بینم

سعی ام رو خواهم کرد . شاید مدت ها بود که این قدر با تمام توانم برای کاری نجنگیده بودم ، اما دیگه قصد ندارم خودمو روی نبض سرنوشت یک موسسه ی هفت ساله در حال بالا و پایین پریدن ببینم

این جا هر چه هست یک پایگاه امن برای بچه هاست .خاله ها و عموها ی خیالی این بچه ها دلسوزانه می دون و دم بر نمی زنن

بچه ها کنارشون احساس امنیت می کنن و مگه امنیت چیز ارزونی یه؟

کجای این دنیا می شه راحت پیداش کرد؟

هفته ی پیش در راه بم کرمان به سحر و علی گفتم : شاید شانس حمید رضا باشه که به جای پدر و مادرش داره کنار ما (هنوز ما گفتن برام سخته ،هنوز به تمامی اون جایی نشده ام) بزرگ می شه ، کسی چه می دونه؟

هفت سال کنار سارا و علی بودن امتیاز کمی نیست ، حالا دیگه بعد از 5 هفته رفت و آمد حاضرم بر اسمشون قسم بخورم

دلم مدام براشون تنگ می شه و برای سحر و صفورا و بهادر و مرضیه و محد

ما به راستی داریم خانواده می شیم

حمیدرضا

2010-10-17T10:24:00.000-07:00

حمید رضا...حمیدرضای کوچک عزیز
چی بگم؟

از داستان پداگوژیکی

2010-10-15T11:41:00.000-07:00

"
سافرون گالوان چند خصلت بسیار نمایان داشت که او را از مردم عادی متمایز می نمود . او قدی بسیار بلند داشت ، خیلی زنده دل ، همیشه مشروب خورده ، ولی هرگز مست نبود ، درباره ی هر چیزی عقیده ای خاص و فوق العاده جاهلانه داشت . گالوان آهنگر خوبی بود و دستهایش به مراتب با سوادتر از کله اش بودند

"

بم ،راهنمایی ها ،کارگاه ، 1

2010-10-15T07:53:00.000-07:00

با بچه های بزرگتر دچار دغدغه ی جدی تری ام
به سن انتخاب نزدیک ترند و راه و رسم فرار از فعالیت های سخت بلدند
نیمکت چوبی ای را تعمیر می کردم .شهریار و ابولفضل سر رسیدند . همراهم شدند و به نظر می رسید در حال لذت بردن اند
علی ر بهمون پیوست . براشون سخت بود که کاری بهش بسپارند . کار تعمیر را مثل بستنی در حال تمام شدن دوست داشتند
کم کم اسماعیل و بنیامین و مهدی هم رسیدند .بهشون پیشنهاد کردم که دو نیمکت تعمیری دیگه رو بیارن . نیمکت ها فقط کمی دورتر از ما بودند ولی هر کدوم به نوعی طفره رفتند . هیچ کس از منطقه اش بلند نمی شد و همه نگران از دست دادن چکش و میخ وچسبشون بودند
چکش هر بار دست به دست می شد یک مالک جدی تازه پیدا می کرد . مسئله ی مالکیت توی انجمن خیلی جدی فکر منو به خودش مشغول می کنه.بچه ها عجیب علاقمندند که مالک چیزی بشن ،حتی اگه زیاد مورد استفاده ای براش پیدا نکنن
چند بار خواهش ام را تکرار کردم تا بالاخره با اکراه راهی کوار ( آلاچیق ) شدند و نیمکت های تعمیری بعدی را آوردند
اسماعیل دو سه بار به همه جا سرکشی کرد ، بالاخره تکه چوبی پیدا کرد تا جایگزین قطعه ی ناپدید شده کند
یکی دو دختر پنجم با اشتیاق سر رسیدند اما کمابیش ناکام ماندند و رفتند
مسئله ی دختر و پسر بودن هم از موضوعات جدی ای یه که بعدا درباره اش می نویسم

دختر های راهنمایی عملا به ما نپیوستند . درس را بهانه کردند و پیش آقای فروهر ماندند
ماجرا هنوز نصفه است ...ادامه می دهم

بم ،قهوه خانه و جنگل

2010-10-15T02:59:00.000-07:00

باز هم پیشنهاد بهادر موثر واقع شد
بهادر تو واقعا دوست به درد بخور و عزیزی هستی

جو کمی متشنج بود .می خواستم که حتما بازی گروهی داشته باشیم
این بار همه ی مربی ها و بچه ها ( صبحی ظهری بودند و فقط پسرها در بازی شرکت می کردند) را درگیر یک بازی دسته جمعی کردیم

به دو گروه بزرگ تقسیم شدیم
به هر گروه مقداری کاغذ و رنگ دادم و در گوش نماینده ی گروه یک مکان را معرفی کردم .به گروه یک قهوه خانه و به گروه دو جنگل در شب پیشنهاد کردم

گروه ها با هم مشورت می کردند و سعی می کردند همه ی عناصر صدا ساز محیط را نقاشی کنند . مثلا باد پیچیده شده در درخت ها ،یا حیوانات جنگل یا سماور در حال قل قل

در مرحله ی بعد نقاشی ها را جا به جا می کردیم و هر گروه سعی می کرد صداهای فضای گروه مقابل را در بیاورد

نتیجه خیلی خوب و سمعی بصری بود .نمی دونم چطور می تونم حس محیط رو بهتون منتقل کنم

پیوست:
یک .علی ا در نقاشی بسیار خلاق اه
دو. جواد ی در گوش من خواهشی کرد . این که عکاس این بازی باشه .من هم دوربینم رو بهش تقدیم کردم
سه.بازی به کمک مربیان راحت تر از انتظارم برگزار شد
چهار.برای رابطه ی بیشتر مربی ها و بچه ها باید بازی های گروهی بیشتری طراحی کنیم
پنج.کلاس اولی ها نازنین اند
شش.مهرداد صدای بلبلی در آورد که پنداری در جنگل بودیم
هفت.حضور سارا در بازی نقش تعیین کننده داشت
هشت.روح کوچک بسیار سرگردان به نظر می رسه

خواب بودم من

2010-10-14T10:49:00.000-07:00

دیشب تا صبح در خواب کنارمون بودی . پیراهن زرد کمرنگ و شلوار قهوه ای ت رو پوشیده بودی
خندیدیم ...خندیدیم . خیلی سرحال بودیم . روی کاناپه لم داده بودیم . من ، تو ، لالی ، افرا
از ته دل می خندیدیم ... نمی دونم به چی ، اما مهم نبود . وسط های خندیدن آواز خوندیم و من و تو مثل همیشه صدای همدیگه رو اصلاح می کردیم

توی خواب از خواب پریدیم . من و لالی دویدیم پیش الی و آذین و مامان و بابات
گریه می کردم از خوش حالی . گفتم دیدیمش . خیلی آروم و سرحال بود . حرف می زدم و لالی از اون لبخندهای قدیمی اش به لب داشت .از اون ها که رضایت و امنیت رو توش می بینی
چهار نفر عمیق به ما نگاه می کردن...الی مثل همیشه می خواست بدونه چی پوشیده بودی و وقتی تونست صحنه رو مجسم کنه خیال اش راحت شد
بابا آروم نشست روی مبل ولحظه ها رو چون شهد شیرین مزمزه کرد و مامان آهی به آسودگی کشید
آذین باز هم چیزی نگفت

دیشب مثل همیشه مون بود

2010-10-11T09:29:00.000-07:00

گربه ها ،زرافه ها ، بچه ها

بم ، واقعیت ،آشفتگی های مضحک

2010-10-10T23:43:00.000-07:00

دیروز صبح ، پیش از آغاز کارهای روزانه سارا با یک صحنه ای مواجه شد
هفت هشت تا از پسرها یکی از سرسره های فلزی رو کشیده بودند کنار دیوار و خودشونو به پشت بام همسایه رسونده بودند . همه از روی پشت بام آلومینیومی همسایه به سارا صبح به خیر گفته بودند

اوضاع به هم ریخت .همه ی مسئول ها احضار شدند و بحث و دلخوری مفصل

حوالی ظهر اوضاع کمی مرتب شده بود که دخترکان از مدرسه هاشون با سرویس سر رسیدند

آموزشگر کلاس اول متحیر خبر داد که حدیث با بقیه ی بچه ها نیومده . با مادرش تماس گرفتند و او هم بی خبر بود
با مدیر مدرسه تماس گرفتیم .بی نوا برگشت مدرسه تا دنبال بچه بگرده و در مدرسه هم نبود...دردسرتان ندهم .یکی دوساعت بعد در خونه ی دوست اش فاطمه پیدا شد . گویا معلم کلاس بچه ها رو برای کاری دو نفر دونفر گروه بندی کرده بود و گفته بود شما از این به بعد با هم این ! بنابراین با هم بودن دیگه

مارمولک

2010-10-09T10:10:00.000-07:00

سه تا دختر سوم دبستانی از مدرسه سر می رسند . ناراحت اند . توی مدرسه شون یه مارمولک دیده اند که کسی سرشو با بی رحمی کنده و هنوز زنده بوده
یکی شون تا جایی که تونسته داد و فریاد کرده و نذاشته بیش از این اذیت اش کنند و روی اون آب بپاشند
با تمام وجود نیازمند همدلی من بود . بالاخره گفت : خاله ،اگه خاله صفورا بود خیلی ناراحت می شد ، منم براش تعریف نمی کنم

بم ، واقعیت ، چهار

2010-10-09T05:31:00.000-07:00

فرصت نمی کنم جزئیات روزهایی را که هر کدام به قدر 10 روز چگال می گذرند بنویسم

این روزها واقعا سنگین و شگفت انگیز سپری می شوند

17 مهرماه 1389 ، هفته ی دوم

یک هفته در میان پسرها صبحی ظهری می شوند اما دخترها صبح ها به مدرسه می روند
صبح

امروز به موفقیت خوبی دست پیدا کردم .به مدد بازی تویستر پسرکان سوم دبستان کمتر! به هم دمپایی پرت کردند . اگر کمک شب

گذشته ی بهادر نبود نمی دانم امروز چطور می گذشت

تویستر را همراه بچه ها روی زمین چسباندیم .چسباندن کاغذ رنگی ها فرایند زیبایی بود . بازی طبق انتظار با حاشیه ی لطیف پرتاب دمپایی به سمت هم و به سمت پنکه سقفی پیش می رفت . ولی این بار حقیقتا سه چهار نفر جذب بازی شده بودند و بقیه هم در حین شیطنت به ما می پیوستند

با آقای کروکی (آموزگار هنر انجمن ) همراه شدیم . زمان کلاس ها را کوتاه کردیم . حتی 45 دقیقه هم برای شروع زیاد به نظر می رسه . نیم ساعت با بچه ها بازی کردیم و گروه ها عوض شدند

کلاس های سوم و چهارم فقط به تویستر گذشت اما اول و دوم ها قصه و نقاشی هم داشتند . این بار فیلی توی جنگل به زرافه ای برمی خورد و ...باقی داستان

چهار پسرک اول و دوم به نقاشی کردن علاقمندند .حتی علی که فقط خط خطی می کند
با جواد و روح الله و علیرضا و مهرداد و حمید(کلاس پنجمی ها ) جداگانه دارم وارد مذاکره می شوم .تصورم بر این اه که رابطه ی موثر تری خواهد بود .سن حساسی دارند

صبح فرخنده ای بود

بعد از ظهر
بعد از ظهر شنبه شاید موفقیت آمیز ترین برنامه ی چند روز گذشته ام اجرا شد

از 2-2:30 و 2:30 -3 با دختر کوچولو ها تویستر بازی کردیم که باز خوش حال کننده بود

پس از اون تا پایان وقت انجمن ، با دو سری از دخترهای کلاس پنجم ( هر گروه 9 نفر ) نقشه ی ساختمان را تصویرکردیم . واحد اندازه گیری یک پای بلند بود . بعد از مدتی متوجه شده بودند که این واحد چقدر می تونه غیر دقیق باشه و مرتب اندازه ها را با هم چک می کردند

روند کار به این شکل بود که کاغذ بزرگی توی آلاچیق گذاشتیم . من مسئولیت پخش می کردم و بچه ها اندازه گیری می کردند . نتایج را با مداد روی نقشه می کشیدند و مدام اصلاح می کردند
درک تصویری و هیجان بالایی داشتند ، فراتر از انتظار من
با نقشه ی نهایی عکس گرفتیم و کلاس به پایان رسید
قرار گذاشتیم هفته ی آینده از روی نقشه فضاهای مدرسه را بررسی کنیم و برای بهتر شدن فضاهای موجود ایده پردازی کنیم

بم ، واقعیت ، سه

2010-10-08T03:14:00.000-07:00

پرواز ، تاخیر ،سارا ، سحر ،ارتباط ، کامران ، خشونت ، علی ، مسئولیت ، واحد هنر ،تصویر گر ،ساز ساز ، بهادر ، رضایت ، بازی ، سروش ،محد ، مرضیه ،سکوت ؛هیاهو ، دلشوره ،نگرانی ،نگرانی

جواد ، روح الله ،نقشه ، مهرداد ، فوتبال ، شادی ، نگرانی

خیر ، نیکوکاری ، استرس ، نگرانی

من ،جایگاه ،دغدغه ، اندوه ، امید ، نگرانی

بم ،واقعیت ،دو

2010-10-03T06:35:00.000-07:00

دهم مهر ماه 1389 ، هفته ی اول

کلاس اول:2-2:45
واقعا کوچولو، فراتر از تصور
صبح با سه تا پسر کلاس اولی که متاسفانه ساعت مدرسه شون با بقیه هماهنگ نشده بود ، آشنا شدم
بعد از ظهر با حدود 8 دختر کوچولو و یک پسر کوچولو کلاس داشتم
کلاس بی موضوع شروع شد .غرض خط خطی کردن با آهنگ بود. سیستم صوتی یاری نمی کرد ، اما صفر هم نبود
سبز و سبز و سبز سیمین قدیری گوش می دادیم .همراه بودند.خط خطی کردند . رنگها رو دوست داشتند
کشیدند و شادی کردند .کم اعتراض و ناز
کم کم بخش هایی از آهنگ رو یاد گرفته بودند
تقاضای تکرار آهنگ جالب بود
به جز حدیث همه می خواستند که با دکمه های لپ تاپ من آشنا بشوند
کلاس آرامش بخشی بود

کلاس دوم : 3-3:45
همچنان کوچولو
با بازی تقلید صدا معرفی کردن را شروع کردیم
من با یک صدای عجیب و غریب به یک نفر می گفتم :سلام من یاسمن ام تو کی هستی؟ اون هم باید با تقلید همون صدا جواب می داد
بعد نفر دوم با یک صدای تازه از نفر بعدی می پرسید و به همین ترتیب
شروع خوب ای بود و به دلیل آرامش اولیه بچه ها خوب جواب داد
بعد از تقلید صدا قصه ی گربه آغاز کردیم .از بچه ها خواهش کردم چشماشونو ببندند و به قصه گوش کنند
با تغییر لحن شروع کردم به تعریف داستان گربه ای که از روی دیوار انجمن پریده تو و بچه ها بهش آب پاشیدند و...ناگهان در یک قسمت داستان ازشون خواستم که چشماشونو باز کنند و گربه را نقاشی کنند
حدودا نیمی از بچه ها به سرعت نقاشی کردن را شروع کردند ولی بقیه اعلام ناتوانی می کردند
با مذاکره کردن و تشویق بقیه هم کار را شروع کردند
گربه ها به دنیا آمدند ! شادی بخش بود
وقت به پایان رسیده بود و چند نفری به ماندن مایل بودند

کلاس سوم : 3-3:45
7-8 نفر پسرک 9 ساله با فریاد و دوندگی داخل شدند . 4 دختر بچه ی کلاس ، ساکت و کمی ترسان پشت میز نشسته بودند . پسرها بدون معطلی به ظرف های ماژیک حمله کردند وپرتاب ماژیک آغاز شد . دو سه نفر به سرپرستی علی ا به سیستم صوتی و لپ تاپ هجوم آوردند . جبهه جنگ واقعی! مبهوت ایستاده بودم . صدا به صدا نمی رسید و مجالی برای مذاکره نبود . با قوانین برخورد با بچه های انجمن آشنایی نداشتم . شنیده بودم که در مدرسه های عادی بم (همان هایی که صبح تا ظهر تحمل می کنند ) کتک و فحاشی اتفاق رایجی است . می خواستم که بلند صحبت نکنم و جایگزینی به ذهنم نمی رسید
دقایق سپری می شد . جنگ مغلوبه به نظر می رسید . دخترها از این وضعیت عصبی وغمگین به نظر می رسیدند . بعد از حدود نیم ساعت یکی از دخترها به گریه افتاد . جویای حال اش شدم .نمی توانست توضیح بدهد . فشار عصبی بالا بود
میان این هیاهو قصه را آغاز کردم . در نهایت نا امیدی دخترها و دو سه تا از پسرها جذب داستان شدند و بقیه همچنان به جنگ قبلی مشغول . در به طور مداوم باز و بسته می شد اما زیر این هیاهو آرامش تازه ای شروع شده بود ، هرچند بسیار کند و نه همگانی

علی ک به سرعت ،بی دقت ولی جالب نقاشی کشید . بدون خواهش کسی ماژیک های پرت شده را از روی زمین جمع کرد و به من داد ،کاغذهای روی زمین را توی سطل انداخت و بدون معطلی از کلاس بیرون رفت
علی ا بعد از تلاش های زیاد برای کشف و خرابکاری سیستم صوتی کاغذی برداشت . پشت به کلاس نشست و بدون توجه به داستان غرق نقاشی ذهنی خودش شد . نقاشی کردن آرام اش می کرد
پسرها چند دقیقه ای زودتر کلاس را ترک کردند . با رفتن شان دخترها آرام گرفتند و نقاشی را با میل ادامه دادند و با تمام وجود کمک کردند تا کلاس از بقایای جنگ قبلی پاک سازی بشود
عجیب...عجیب بود

کلاس چهارم : 5-5:45
بعد از بهت کلاس سوم رفتم پایین چایی بریزم و برگردم . خسته و کوفته برگشتم بالا . دو دختر کوچولو پشت در اتاق هنر منتظرم ایستاده بودند
پرسیدم : بقیه؟ گفتند : دو تا از دخترها غایب اند ، پسرها هم که فوتبال

با دو نفر شروع کردیم . در باز می شد و یکی یکی پسرها به داخل پرتاب می شدند ( توسط مربی های بچه جمع کن ) . پسرها ناراضی بودند . هر کدام وارد می شدند دادی سر می دادند که ما نمی خواهیم این جا باشیم . می خواهیم بریم فوتبال

از پایین توی حیاط صدای فوتبال می آمد . حتی من هم وسوسه بودم که به فوتبال بپیوندم . دوست داشتم از سارا بپرسم که آیا می توانم اجازه بدهم که بروند ؟ اما حس می کردم فعلا کمی باید باهاشون مذاکره کنم . صالح مدام می گفت : پس زود کاغذ و بده یه چیزی بکشیم بریم فوتبال ! پسرها داد و فریاد می کردند و مدام تو و بیرون می رفتند . عجیب بود که بر می گشتند چون من هنوز اقتداری نشان نداده بودم
دوتا از پسرها را درحین شیطنت گروگان گرفتم . توی دستان من دست و پا می زدند و ازین بازی کیف می کردند . بالاخره یکی شان موفق شد خودش را نجات بدهد اما بیرون نرفت . علیرضا م از همه بی قرار تر بود . اشاره کردم که بگذارید پیش خاله سارا بروم و چیزی ازش بپرسم . قسم ام می دادند که این کار را نکن ! هر چه توضیح می دادم که من فقط قصد دارم سوالی بپرسم ، فایده نداشت . پس جذبه ی خاله سارا جدی است ! یکی از درس های مهم امروز
به هر حال سارا تاکید کرد که قانون مدرسه این است که بچه ها باید سرکلاس بمانند و پیشنهاد کرد که با سحر به کلاس برگردم
با سحر برمی گردیم . اوضاع پیش از ورود ما با حضور آقای فروهر آرام شده است . نمی دانم به چه شکل
قصه را ادامه می دهیم . علیرضا همچنان نقاشی نمی کشد اما به خوبی در قصه پردازی شرکت می کند و ایده های خلاقی می دهد

بم ،واقعیت ،یک

2010-10-02T02:36:00.000-07:00

در بم ام
حالا دیگه بم یک و دو و سه و چهار ، تبدیل به واقعیت شد
در چند متری بچه ها نشسته ام . ناهار می خورن و آماده می شن که مشق بنویسن
شور و شوق عجیبی دارن ... خیلی زیاد و کودکانه
همه وقتی از مدرسه می یان انجمن ، باید دست ها و پاهاشونو بشورن . هماهنگ کردنشون کار آسونی نیست
یک ساعت دیگه کلاس هام باهاشون شروع می شه
مشتاق و مرددم

بم / نه / طراحی - ساخت

2010-09-20T05:17:00.000-07:00

با بچه های کمی بزرگتر انجمن به پروژه های طراحی-ساخت فکر می کنم
پروژه های طراحی- ساخت ،پروژه هایی هستند که سازنده و طراح یک گروه هستند . مراحل ساخت و طراحی همراه با هم پیش می روند و به کمک هم اصلاح می شوند

می توانیم بچه ها را درگیر فضا سازی های داخلی و بیرونی ساختمان انجمن کنیم . مثلا طراحی دیواری در حیاط مدرسه که فضای شخصی استراحت کودکان را ازآموزگاران ها جدا می کند

و یا طراحی- ساخت خانه ای برای دو خوکچه ی هندی که قرار است به مدت سه ماه مهمان انجمن باشند

مراحل هدایت این پروژه به طور کلی به صورت زیر است

تحقیق اولیه . مشاهده دقیق و یادداشت برداری
شرح و توضیح
برنامه ریزی . ترسیم طرح های پیشنهادی همراه با مقیاس و مقاطع و طرح های اولیه ی آن
بحث ها
تولید . انتخاب مواد و ابزار مورد نیاز و ساخت طراحی نهایی
تحقیق تکمیلی . بررسی های نهایی بعد از مرحله ی ساخت
ارزشیابی پروژه

بم / هشت

2010-09-20T04:32:00.000-07:00

در طراحی برنامه های آموزش هنر انجمن کتاب های زیادی را ورق زدم و بخش هایی را عمیقا خوانده ام .اما هنوز مفیدترین کتابی که خوانده ام ،کتاب " هنر در مدرسه " نوشته ی جان لنکستر ، ترجمه میر محمد سید عباس زاده و چاپ انتشارات مدرسه است
جان لنکستر معلم و مربی- معلم با تجربه ی انگلستان است و روند این کتاب روند پیشنهادی برای آموزش مدارس ابتدایی در انگلستان 1990 است
اما نکته ی عجیب این که طرح درس های پیشنهادی کتاب بسیار برای من آشناست . انگار نگاهم به نویسنده بسیار شبیه است و دورنمای آموزشی مشابهی را دنبال می کنیم

به عنوان مثال لنکستر در کلاس های درس اش از چیزی به نام منظره یاب استفاده می کند .منظره یاب مقوایی است حدود 30*30 سانتی متر که مربع یا مستطیل کوچکتری در آن سوراخ شده است
بچه ها در فضای باز ازداخل منظره یاب مثل لنز دوربین نگاه می کنند ، کادر شخصی انتخاب می کنند و کادر را نقاشی می کنند

این وسیله ای است که من در کلاس های راهنمایی با آگاهی کمتری استفاده می کردم . مقوا ماکت های کوچکی که سوراخ های مربع یا مستطیل داشتند . ما به کمک این مقوا ماکت ها به شکار سوژه می رفتیم .مدتی فقط سوژه ها را به هم نشان می دادیم و بعضی از آن ها را نقاشی می کردیم

غرض من از نوشتن این مطلب ،معرفی این کتاب ، تشکر فراوان از نویسنده اش ، اعلام ذوق زدگی از همزمانی بعضی از ایده ها و ارجاع دادن بخشی ازایده های درسی ام به لنکستر و یاران باوفایش بود
:)

بم / هفت /هدف گذاری

2010-09-20T02:55:00.000-07:00

این بخش را دارم با تاخیر می نویسم .شاید می بایست اولین یا حداکثر دومین بخش مربوط به بم باشد

می خواهیم از راه هنربه بچه ها چه یاد بدهیم؟
امیدی که در سر دارم این است
در یک روند چند ساله به کمک هنر بچه ها را یاری می کنیم تا بتوانند

یک.به آرامش درونی بیشتری دست پیدا کنند
دو. بیشتر لذت ببرند و شاد تر باشند
سه.به نوعی رهایی که منشا خلاقیت اه برسند
چهار.حواس پنج گانه شان تقویت شود . خوب ببینند و باقی قضایا
پنج.دقت و تمرکزشان بیشتر شود
شش.به طبیعت نزدیک بشوند
هفت.به تکنیک هایی برای بیان بهتر برسند
هشت. اعتماد به نفس پیدا کنند
نه.به خانه ، انجمن ، محله ، شهر ، و کشورشان حس تعلق پیدا کنند
ده.از راه هنر بتوانند پلی به علم بزنند و نوع جدیدی از لذت را تجربه کنند
یازده.به تولید هنر برسند
دوازده . بتوانند به محیط اطرافشان خلاقانه (ازمنظریک طراح ) نگاه کنند
سیزده.کار فردی و هدف گروهی راتجربه کنند

بم /شش / داستان / طراحی آزاد

2010-09-20T02:39:00.000-07:00

یکی از دوستانم از تجربه ی کلاس های تصویر سازی آقای بنی اسدی تعریف می کرد که نقل می کنم

کاغذهای بزرگی در اختیار بچه ها قرار می دهیم وبرای آن ها داستانی نقل می کنیم
از بچه ها می خواهیم بدون آن که به کاغذ نگاه کنند و بدون آن که دستشان را از روی کاغذ بردارند ، داستان را دنبال کنند و هر جور دوست دارند خطوط ای همراه با داستان طراحی کنند .مثلا گوشه ای از گربه ای که در قصه از روی دیوار رد می شود یا هر چیز دیگر

نتیجه جالب توجه است و در بخش بعدی باز سعی می کنیم از قسمت هایی از کار کادری انتخاب کنیم و آن کادر را رنگ آمیزی کنیم

روایت می شود که بچه های دارای تنش های عصبی ، خط های منقطع می کشند و اگر کمکشان کنیم خط های نرم تر و ممتد بکشند ،در واقع آن ها را به سمت آرامش و تمرکز سوق داده ایم

بهتر است بچه های کوچک را در این تمرین خیلی آزاد بگذاریم که بتوانند برون ریزی کنند

بم / پنج /خط

2010-09-20T01:36:00.000-07:00

هفته های اول به تمرینهای رنگ و خط به کمک موسیقی می پردازیم
به پیشنهاد دوستی که کارشناس نقاشی کودکان است ، بهترین جنس برای شروع نقاشی با بچه ها پاستل پر رنگ است
کنترل پاستل برای بچه ها خیلی ساده است و در ضمن ، رنگ های درخشان و شادی بخشی دارد

اما به تدریج تجربه ی استفاده از مواد دیگر مثل گواش و آبرنگ را هم در جلسه ی بچه ها قرار می دهیم تا کم کم به انتخاب ماده ی دلخواهشان برسند

جلسه ی اول شاید فقط موسیقی های مختلف پخش کنم و از بچه ها بخواهم بر روی کاغذهای بزرگ خط خطی کنند .بعد از یک ربع تمرین خط آزاد ، کمی به بچه ها جهت می دهیم . مثلا نقطه های رنگی روی کاغذها می کشیم و از بچه ها می خواهیم که به شکل بازی در زمان مشخصی همه ی نقطه های هم رنگ را به هم وصل کنند (سرعت مهم است .باعث قدرت حرکت دست می شود و تقویت اعتماد به نفس) . یا این که دستشان را از روی کاغذ بر ندارند و از بین همه ی نقطه ها رد شوند(تقویت خطوط منحنی ) .به همین صورت تمرینها را تغییر می دهیم

در پایان تمرین های خط خطی می توانیم به بچه ها کمک کنیم که برای بخشی از کارشان کادر بکشند و به دلخواه خودشان داخل کادر را رنگ کنند

یا این که از بین خط خطی های متقاطع ،شکل هایی پیدا کنند (مثلا ماهی ) و آن ها را رنگ کنند

بی چارگی

2010-09-18T12:53:00.000-07:00

کاش من اون قدر قدرت داشتم که می تونستم ذره ای از بغض امشب ام رو بنویسم
این بغض ،تقابل مسئولیت پذیری من با زندگی سهل انگارانه در ایران اه

کاش شما هایی که این جا زندگی می کنین به اندازه ی امشب من رنج نکشین
و شمایی که این جا نیستین هم رنج نکشین

رنج کشیدن یه درماندگی خیلی بدی داره
...

2010-09-10T11:49:00.001-07:00

""
Shadowboxing, monologue and we talk and we talk and we talk
Shadowboxing, monologue and we walk and we walk and we walk
Shadowboxing, monologue and we clean and we clean and we clean
Shadowboxing, monologue and we dream and we dream and we dream

"
""

بم / چهار

2010-08-26T22:49:00.000-07:00

چی درس بدهیم؟
که آن قدر محتوا و شیوه ی اجرای اون هیجانی نباشد که بچه ها در سال های بعد با تکنیک های عمیق تر به شوق نیایند؟

در آموزش های خلاق بسیاری از ما آموزگاران دچار هیجان می شویم و دست به حرکات نمایشی می زنیم
در طول چند ماه آن چه در چنته داریم بیرون می ریزیم و هر روز بچه ها را هیجان زده می کنیم

کلا بیشتر به هیجان زده گی می پردازیم و از عمق دور می شیم

نتیجه ی این شیوه پیشاپیش برای من روشن اه . بچه ها در همان دوره ی کوتاه به شدت با ما همراه می شوند ولی در سال های بعد آموزش ما یا آموزگاران دیگرشان برایشان به شدت ملال آور می شود

مدام اعلام بی حوصلگی می کنند و کم کم بچه و آموزگار دچار استیصال می شوند

در طراحی درس ها باید مراقب باشم

به علاقه و اشتیاق بچه ها توجه کنم
همواره به گذشته و آینده ی چیزی که آموزش می دهم نگاه کنم
در جریان کار آموزگاران دیگر بچه ها قرار بگیرم و سعی کنیم همسو شویم و از تکرار غیر ضروری پرهیز کنیم
دورنما داشته باشم اما فراموش نکنم که در رسیدن به این دورنما نقش خود بچه ها نقش بسیار بزرگی است
از بچه ها یاد بگیرم
از بچه ها یاد بگیرم
از بچه ها یاد بگیرم

بم / سه

2010-08-25T04:14:00.000-07:00

به ایده های سوژه محور فکر می کنیم
به عنوان مثال آهنگی کودکانه که سوژه ی چند جلسه درس هنر شود

مثلا:ترانه ترن ثمین باغچه بان

ترنم قشنگه توش پر از پلنگه.

ترنم تن می ره، تن میره، تن میره،